سپاس خداى را که به غیر او امید نبندم، که اگر جز به او امید مى بستم ناامیدم می نمود،

و سپاس خداى را که مرا بخویش وا گذاشت، از این رو اکرامم نمود، و به مردم وا نگذاشت تا مرا خوار کنند،

و سپاس خداى را که با من دوستى ورزید، درحالى که از من بى نیاز است،

و سپاس خداى را که بر من بردبارى مى کند تا آنجاکه گویى مرا گناهى نیست!

پروردگارم ستوده ترین موجود نزد من بوده و به ستایش من سزاوارتر است.

” فرازهایی از دعای ابو حمزه ثمالی”